Detyra e njeriut në këtë ekzistencë

 

Përse u krijova? Cila është detyra dhe misioni im në këtë ekzistencë ? Këto janë disa pyetje të cilat njeriu duhet t’ja parashton vetes së tij dhe të mendon gjatë e thellë në përgjigjen e tyre. Cdo injorancë sado që të mëdhaja të jenë pasojat e saja mund të falet përpos injorancës së njeriut sekretin e ekzistencës sëtij, qëllimin e jetës së tij, dhe misonin e tij në këtë tokë.

Turpi më i madh i kësaj qenie (njetiut) të cilës i është dhënur mendja dhe dëshira është jeta e saj me pakujdesi. Han dhe kënaqet si kafshët, nuk mendon për fundin e tij, nuk di asgjë për realitetin e jetës dhe natyrën e rolit të tij në këtë jetë deri sa t’i vjen vdekja papritur dhe e përballon fundin e tij të injoruar pa ndonjë përdatitje dhe e vjel frutin e pakujdesisë, injorancës, devijimit gjatë jetës së tij të gjatë apo të shkurtër dhe atëherë pendohet por pendimi nuk i sjell dobi sepse është vonë. Për këtë pra, çdo njeri i arsyeshëm duhet ta pyesë seriozisht veten e tij: Përse jam krijuar? Cili është qëllimi i krijimit tim ?  

 

   

Pyetjet e amshueshme

 

Para se të përgjigjet në këtë pyetje ose t’i përgjigjet asaj bile para se ta parashtron atë, duhet ta pyesë veten e tij dy pyetje tjera me qëllim që t’i qartësohet përgjigjja dhe e vërteta plotësisht, ndritshëm dhe duke mos e mbuluar atë asnjë re dhe e ngjajshme me të.

Pyetja e parë: Kush jam unë? Nga erdha ? Ose me një shprehje tjetër: Kush më krijoi?

Pyetja e dytë: Cfarë duhet të bëj pasi që u krijova? Ku do te shkoj pas vdekjes ?

Ndërkaq disa mendimtarë këto pyetje i shprehin në mënyrë më të shkurtër: Nga? Ku? Pse?

Këto janë pyetjet të cilat e shoqëruan njerun që prej një mendimi e meditimi dhe ende vazhojnë ta shoqërojnë atë me insistim duke kërkuar përgjigjen e shëndoshë për to, sepse pa këtë përgjigje nuk mund të përcaktohet qenia e njeriut, as pozita e tij dhe as misioni i tij në ekzistencë. E si të përcaktohet një gjë e tillë kur ia si qenie nuk e die se kush është? As pse është? As prej nga është? As se ku do shkon?

Vërtet ato janë pyetjet e amshueshme të cilat cdo filozofi në lindje dhe në perëndim u mundua që të përgjigjet në to, bile nuk konsiderohet filozofi nëse nuk përgjigjet në pyetjet: Prej ku? Deri ku? Përse? Nga erdha unë, njeriu? Kush më solli mua? Poashtu nga erdhi kjo botë e madhe ? Ku jam duke shkuar pasi që u krijova në këtë univers? Poashtu ku po shkon ky univers? Cka ka pas këtyre faqeve të cilat i mbështjell nga libri im i cili quhet “jetë”? Përse u krijova në këtë botë? A thua vallë kam ndonjë mison ose ndonjë detyrë të dalluar? Cili është ai mision dhe ajo detyrë?

 

Nga?    

 

Për sa i përket pyetjes së parë ajo është lidhja e kontratës tek materialistët të cilën nuk besojnë përpos në atë që mund të kapet me shqisa.Ata e mbysin zërin e natyrës së pastër në zemrat e tyre dhe e ngulitin logjikën e mendjes në kokat e tyre duke insistuar me një verbëri të çuditshme se kjo gjithësi me gjithë atë që ndodhet në të është krijuar rastësisht.Cdo përsosje dhe sistemim që ndodhet në gjithësi sipas tyre është veprim i rastësisë së verbët.

Kurse për sa u përket atyre të cilëve i përgjigjen thirrjes së natyrës së pastër, ata e pranojnë se ata dhe kjo gjithësi ka një Zot të Madh drejt të Cilit zemrat e tyre drejtohen me madhërim, shpresë, drojë, mbështeje dhe kërkimndihme. Kjo është një gjë të cilin ata me të vërtetë e ndjejnë në brendësitë e tyre dhe në fakt kjo është feja islame për të cilët thotë Kur’ani Famëlartë:

Ti drejtohu me fytyrë kah feja jote si besimtar i vërtetë, fesë së Allahut, ndaj së cilës ai ka krijuar edhe njerëzit. Nuk ka zëvendësim për krijesën e Allahut sepse ajo është feja e drejtë, por shumica e njerëzve nuk e dine.(Er-rum 30)

Ky zë i natyrës së pastërt mund edhe të ulet në vete, ose mund ta ndalojë pronari i tij me qëlllim në orët e jetesës së mirë dhe komoditetit dhe nëse njeriut i ndodhin ndodhi të hidhura, fatkeqësi të ashëpra të cilat nuk i përballon dot duke e humbur shpresën tek njerërit që i ka përreth, atëherë ky zë fillon të drejtohet drejt Zotit të tij i përulur, i frikësuar, duke u lutur e duke shpresuar dhe duke u kthyer tek Allahu Fuqiplotë.

Një njeri e pyeti Imam Xhafer Es-Sadik r.a. për Allahun. Tha: A ke lundruar mbi det? Tha njeriu: Po. Tha imami: A të ka ndodhur ndonjëherë që të fryn erë rrëmyese, të dallgëzohet deti dhe të humbet shpresa nga marinarët dhe mjetet e shpëtimit? Tha: Po. Tha imami: A të ka ra ndërmend se ka dikush që mund tët shpëtojë nëse don ai? Tha: Po. Tha Imami: Ai është Allahu.

Për këtë realitet flasin shumë ajete Kur’anore.

Kur e godet njeriun ndonjë e papritur i lutet Zotit të tij duke u penduar tek Ai… (Ez-zumer 8)

Dhe kur ndonjë valë i mbulon si hije, i luten Allahut me sinqeritet e besim të plotë… (Lukman 32)

Kur ju godet e papritur në det, atëherë i humbni ata të cilëve u jeni falur, përveç Atij (Allahut)… (El-isra 67)

Dekart thotë: Unë me ndjenjat e mia jemi të mangët në veten time, por në të njejtën kohë ndjej ekzistencën e një qenie të plotë absolute dhe e shoh shumë të nevojshme të besohet se këtë ndjenjë e ka mbëltuar në veten time ajo qenie e plotë absolute e cila posedon të gjitha cilësitë e plota e ajo është Zoti.

Duke shikuar faktin se ndjenja buron nga natyra kyesore, besimin me një potencial të lartë mbi natyrën dhe shkaqet e shohim si çështje të përbashkët mes njerëzve në të gjitha vendet, dhe mes nacionaliteteve e popujve në etapat e ndryshme të historisë.

Filozofi francez Bergson thotë: Janë gjetur dhe gjinden grupe njerëzish që nuk posedojnë shkenca,arte dhe filozofi por nuk janë gjetur asnjëherë grupe njerëzish pa fe.

Ernest Renan në historinë e religjoneve thotë: “E mundshme është që të zhduket çdo gjë që e dëshiron dhe të humbet liria e përdorimit të mendjes, shkencës dhe industrisë por është e pamundur të zhduket feja, bile do mbetet argument folës për kotësinë e drejtimit materialist i cili dëshiron ta përkufizon mendimin islam në ngushticat e ulëta në jetën tokësore...”

Nëse logjika e natyrës udhëzon drejt Allahut – ndërsa natyra nuk është emocion dhe mendje e pastër por është e përzyer me to – atëherë mendja e pastër e sheh besimin në Allahun gjë të doemosdoshme nga e cila nuk ka ikje, me qëllim që të mund të komentojë me të ekzistimin e gjithësisë, jetës, dhe njeriut, sepse mendja e shëndoshë –pa mësim dhe pa përfitim- beson në kanunin e kauzalitetit plotësisht, nuk pranon ndonjë veprim pa vepruesin e tij, as punë pa punëtorin e tij. Kanuni i kauzalitetit është ai që beduini e shprehu me thjeshtësi kur e pyetën për Zotin. Tha: Gjëndëra tregon deven, rruga tregon vendin,

e si një qiell me yje, një tokë me rrugë, detëra me dallgë a nuk tregojnë Krijuesin e Lartë ? !

Thotë shkencëtari i njohur Isak Njutni: “Mos dyshoni në Krijuesin sepse nuk është e logjikshme që befasitë të jenë themeli i kësaj gjithësie”. Sa më shumë njeriu të shikon çudirat e kësaj gjithësie dhe të njohë atë që ka në të, bukuri e përsosje aq më shumë do t’i shtohet besimi në ekzistencën e Krijuesit, urtësisë së Tij, madhërisë së Tij, dhe cilësive absolute të Tij.

Në këtë kontekst Spencer na transmenton thënien e Herschel i cili thotë: “Sa më shumë të zgjerohet diapazoni i dijes aq më shumë shtohen argumentet e fuqishme për ekzistimin e Krijuesit të Hershëm e të Plotëfuqishëm”. Gjeologët, matematikanët, astronomët, natyralistët janë ndihmuar mes veti për ndërtimin e pallatit të dijes, e ai është vetëm pallati i madhërisë së Allahut.